Info

http://BANNKORN29.hi5.com - Send it to your friends

Birthday

May 26

Location

Thailand

Languages

English

About Me

มาวันนี้แม่เริ่มแก่..ชะแรล้า แม่มองหาลูกทุกคน...อยู่ที่ไหน
จากอกแม่..ลืมแม่ไม่หวงใย.....ถึงเศร้าใจ...แต่แม่ไม่โกรธเคือง
...ถ้าใครยังมีแม่ขอเชิญเถิด.....กราบเท้าเทิดบาทแม่ประเสริฐเหลือ
กตัญญูรู้คุณบุญคุ้มตัว....แม้สิ่งชั่วต้องแพ้พ่าย...กตเว..ทิตาคุณ
ยามที่ลูกประสบกับความทุกข์...หันไปที่ใดไม่มีคนเข้าใจ
แต่ก็ยังมีไอแห่งความอบอุ่น...จากบุคคลคนหนึ่งเสมอมา
บุคคลท่านนั้นก็คือแม่.....แม่ผู้เข้าใจในตัวลูก
ทำให้ลูกคนนี้มีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป....ในโลก

เมื่อรู้ว่าตัวเธอนั้นตั้งท้อง......เฝ้าประคองด้วยใจที่มุ่งหวัง
สิ่งที่ชอบเผ็ดร้อนเธอระวัง......เพื่อปกกันลูกน้อยจะกระเทือน
...แม้ไม่รู้ว่าจะชายหรือหญิง.....เธอประวิงเฝ้านับครบวันเคลื่อน
แม้จะเจ็บจะกลัวตัดทั้งปวง.....เธอปลื้มทรวง.....เสียงแว้..แรกเริ่มดัง
รักของแม่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งไหน…......…หาสิ่งใดมาเทียบมิได้หนา
ตั้งแต่แม่ตั้งท้องคลอดลูกยา................อีกน้ำนมของมารดาให้ลูกกิน
แม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกน้อย........แม่เฝ้าคอยพัดวีให้ลูกสิ้น
แม่ยอมอดเมื่อให้ลูกนั้นได้กิน…….........แม่ยลยินลูกน้อยดั่งกลอยใจ
โลกยอมรับความรักอันสูงส่ง
ที่มั่นคงพันผูกลูกและแม่
เป็นความรักที่จริงใจในดวงแด
มีกระแสซาบซึ้งส่งถึงกัน
... ในเพศหญิงสิ่งนี้มีมากล้น
จับกมลทุกสิ่งเป็นมิ่งขวัญ
ไม่ว่าฐานะใดในใจนั้น
มีเท่าทันในด้านงานมารดา
...โอ้ละเห่ขวัญอ่อนนอนเสียนะ
แม่คอยจะกล่อมขวัญนะหนูจ๋า
หลับเถิดหลับให้สบายนะแก้วตา
สองแขนแม่โอบมาพาคุ้มภัย
...ในอ้อมกอดสอดแนบแอบอกอุ่น
รักละมุนลูกยาเฝ้าปราศรัย
เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงลูกเพียงใด
สำนึกได้ในพระคุณคุ้นเคยดี
... เมื่อลูกป่วยด้วยโรคใดใจแทบขาด
แม้อนาถทรัพย์จ่ายหมายเจ้านี้
ได้รอดปลอดภัยสบายดี
คุณแม่มียิ่งใหญ่ใดเทียมทัน
... ในวันแม่ปีนี้ขอมีส่วน
มาทบทวนบุญคุณหนุนเนื่องนั่น
ถึงวันนี้ยังพันผูกลูกเช่นกัน
ขอคุณแม่นั้นจงมีสุขขีเทอญ

Interests

สาวก ARSENAL "หัวใจ" ผมเข้าใจว่ามันก็คืออวัยวะส่วนนึงของร่างกาย เหมือนหัวแรงซึ่งมีหน้าที่ทำให้ร่างกายอันเป็นที่อาศัยของวิญญาณเราให้ไปไหนมาไหนได้อย่างเป็นรูปธรรม คงอยู่ได้

แต่แปลกตรงที่มันส่งผลทำ ให้เราร้องไห้ ทำให้เรารู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ถึงความเจ็บ หรือความสุข กับสิ่งที่ผ่านเข้ามากระทบกับหัวใจ หรือที่เค้าเรียกกันว่า ความรู้สึกของใจ ซึ่ง ต่างกับความรู้สึกที่สัมผัสผ่านร่างกาย คนที่มีความสุขก็มีแต่รอยยิ้ม ทุกสิ่งดูสวยงาม แต่คนที่ผิดหวังกลับไม่อยากลุกไปไหน อยากจะทิ้งชีวิตของตัวเองซะอย่างนั้น หัวใจคนเรามันทำให้เรารู้สึกแบบนี้ได้ยังไง ! มันมีชีวิตหรอ? ผม สงสัยอยู่ตลอดแต่คงไม่กล้าถามใคร เพราะมันคงเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับคนที่ฟัง หรืออ่านมัน แต่มันก็น่าคิดอยู่ดี มันเป็นไปได้ยังไง? ที่อวัยวะส่วนนึงมันส่งผลต่อการกระทำได้เช่นนี้ มันยอมให้วิญญาณที่อยู่ในอีกร่างนึงที่มีอีกหัวใจนึงควบคุมอยู่ ทำให้ตัวเรารู้สึกเจ็บ หรือรู้สึกสับสน รู้สึกคิดถึง อยากให้คนนั้นอยู่ด้วยกัน ให้รู้ว่าไม่ได้จากไปไหน หรือกลับไม่รู้สึกอะไรอีกเลยในอีกไม่กี่ช่วงเวลาผ่านไป อะไรมันทำให้เป็น ให้เปลี่ยน ไปแบบนี้

ีชีวิตของคนเราจะจบตรงที่ไหน หยุดอยุ่คู่กับใคร ถ้ามีผู้ที่จะบอกเราได้ ผมว่าไอ้คนนั้นมันคงรวยเละเลยแหละ เพราะคงมีหลายคนอยากรู้ก่อน แน่หละ ผมก็คนนึง เพราะเพื่อที่จะได้รอเค้าคนนั้น คนที่ถูกกำหนดมาให้อยู่กับเราไปเลยหรือถ้าไม่มีจะได้รู้ว่าควรใช้ชีวิตยังไง แต่ผมยังไม่เจอคนผู้นั้นที่จะบอกได้ และคิดว่าคงไม่มีด้วย งั้นอะไรหละจะชักนำเราไปหาเค้าหรือจะพูดให้ชัดคือ "ชะตาลิขิต"

"ชะตากรรมลิขิต" คำๆ นี้น่าจะหมายความรวมถึงทุกสิ่งที่เราต้องเจอ ความสุข ความทุกข์ ความสมหวัง ผิดหวัง รอยยิ้ม หรือน้ำตา ถ้าอย่างนั้นเราจะไปถึงที่จุดหมายของชีวิตยังไง? ถึงแม้จะรู้ความหมาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกำหนดวางแผนยังไงให้เจอแต่สิ่งดีๆ สิ่งที่เราจะมีสุข เราไม่รู้เลย จะรู้อย่างเดียวคือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันน่าจะเกี่ยวกับหัวใจเราทั้งนั้น

งั้นสรุปว่าสิ่งที่ผมจะทำ จะคิด จะใช้ชีวิต ผมเลือกจะทำตามหัวใจละกันให้เรามีความสุข ถึงแม้อนาคตอาจจะ...รู้สึกแย่กับสิ่งที่ทำ แต่ทำยังไงได้หละ !? ก็ผมไม่รู้นี่นา ก็ไอ้ชะตากรรมลิขิตที่ว่า ไม่มีใครบอกผมได้ว่าต้องไปทางไหนชีวิตผมจะไปอยู่ตรงไหน ก็ต้องให้หัวใจผมพาไปละกัน ผมเอาอย่างงี้แหละ